Herfsttoer in Twente

Door een gelukkige loop van omstandigheden, maakten Annemieke Baas
en ik enkele weken geleden kennis met Rob Kolner en Joke Krake.
De amicale Twentse sfeer die beiden uitademden, ontaarde al snel in een
leuk gesprek, wat weer uitmondde in een uitnodiging om Twente eens te
bezien vanaf een tandemzadel. En ja, ik vind "nee" zeggen zo moeilijk……

Zondag 13 november was het dan zover; Annemieke en ik vroeg uit de
veren, op weg naar Hengelo.
Door mijn slechtziendheid zag de ochtendmist er uit alsof een pak sneeuw
op komst was, maar het oosten van het land naderend, liet de zon zich
goed zien en voelde zelfs warm aan.
Ook de NS. kweet zich dit maal volledig van haar taken, en ondanks de
vele herfstblaadjes op de rails arriveerde de trein op de juiste tijdstip in
Hengelo, alwaar een petite comité ons keurig afhaalde en naar de rest
van de groep bracht.

Hoe vreemd en tegelijkertijd hoe prettig is het, om na een korte handdruk
en kennismaking gelijk - met een wildvreemde persoon - het gevoel te
 hebben, dat dit een leuk groepje was, waar een leuke dag mee zou
kunnen ontstaan…

Na met mijn voorrijder Paul de zadels op de juiste hoogte gesteld te
hebben, wat proefrondjes te hebben gereden verlieten we het centrum
van Hengelo. In een rustig tempo - het was immers zondag - peddelden
we de buitenwijken van Hengelo uit, de natuur in.
Het was prachtig, de stilte, de natuur, het weer.

Na circa anderhalf uur fietsen, arriveerden we bij een klein cafeetje.
Zoals in deze streek gewoon kwam ons de geur van een mengeling van
koffie én pannenkoeken tegemoet en dat stemde ons tevree. De warme
ambiance, gemoedelijke sfeer, prettige bediening, een lekkere zachte
stoel in plaats van een hard zadel en - last but not least - een menukaart
uit het tijdperk toen de Gulden nog het wettige betaalmiddel was, nodigden
ons uit om naast ons kopje koffie ook nog maar een stuk appeltaart met
slagroom of een traditionele Twentse krentewegge te bestellen.

Na deze pauze en de sanitaire plichtplegingen zochten we de zadels weer op.
Tegen de achtergrond van de warme zon tekende zich een strakblauwe lucht
af en dit was voor mij de aanleiding om mijn jas in de tas te doen en in T-shirt
verder te fietsen.

Wederom liep de fantastisch uitgezette route langs mooie stukken natuur,
het Twentekanaal, kasteel Twickel en andere bezienswaardigheden.
Ondanks dat we niet in Friesland waren en we ook niet aan een elfstedentocht
meededen, moest er zo nu en dan toch wat gekluund worden, omdat hier en
daar wat wegwerkzaamheden ons dwongen even te gaan lopen.

Rond half drie arriveerden we in een grote loods, waar de warme koffie, thee
en speculaas op ons stond te wachten. Ook hier gold; eenvoud en gemoedelijkheid.
Tegen half vier kwamen de containers met eten binnen; zuurkool, hutspot en
boerenkool met worst, veel worst…….
Met dat laatste wisten beide jongste deelnemers Bouke en Marre wel raad, een
onevenredig deel worst verdween zonder blikken of blozen in deze mondjes,
alhoewel bij de vierde worst bij Bouke zich wel een blosje op de wang ging aftekenen.

Ik heb zelden in een "1-sterrenrestaurant" zo lekker en leuk gezeten en gegeten.

Het enige wat een beetje tegenviel was het feit dat we na deze gezellige hap de
kou in moesten. De zon was zich immers al aan het opladen voor de volgende
dag (!) en zónder die zon viel de klamme herfstavond als een koude deken over
ons heen. ….er waren nog een achttal kilometers te gaan naar Hengelo, en vol
goede moed trapten we de laatste kilometers weg en arriveerden enkele minuten
voor onze trein ons weer naar huis bracht op station Hengelo.
Na afscheid genomen te hebben, hebben we onze billen - voor ruim anderhalf uur
- verwend, door lekker onderuit te zakken in de tweedeklas zetels van de Intercity-
Koploper.

Een beetje moe, maar zeker voldaan kijken we terug op deze dag en tegelijkertijd
weer uit naar de volgende tandemtocht.

Rob en allen; dank!

Groet van Adri Hopman, ook namens Annemieke Baas